Από την κούραση στην εξάντληση

Έχω λίγο καιρό που η σωματική μου κατάσταση κινείται μεταξύ κούρασης και εξάντλησης.Και μάλλον τείνω κυρίως στην εξάντληση. Έχω φτάσει σε σημείο να ξεχνάω να κάνω πράγματα λόγω της κούρασης.Το περίεργο είναι πως αν και τόσο κουρασμένη νιώθω ότι έχω τρελή ενέργεια για να κάνω πράγματα.
Βέβαια έχω πιάσει τον εαυτό μου σε κατάσταση να μην μπορώ να κάτσω ούτε για πέντε λεπτά σε μια καρέκλα. Λες και γυρνάω γύρω από τον εαυτό μου σαν να μου έχουν βάλει νέφτι στα οπίσθια- τι ευγενικιά που είμαι! Κοινώς burn out. Πάει κάηκα ή μάλλον έχω τσουρουφλιστεί!

Το καθημερινό πρόγραμμα είναι λίγο τρελό αλλά  ποιος δεν έχει τρελούς ρυθμούς!
Απλώς προσπαθώ να χωρέσω μέσα σε λίγες ώρες ,τις απογευματινές,όλα όσα πρέπει να γίνουν . Να τρέξω για να προλάβω να πάρω τον μικρό από το σχολικό, να φάμε , να πιω έναν καφέ στο πόδι, να βγούμε με τον μικρό έξω για παιχνίδι, να μαγειρέψω,να κάνουμε μπάνιο , να ψιλομαζέψω λίγο το σπίτι και να βάλω τον μικρό για ύπνο.

Νιώθω μόνιμα μπριζωμένη και δεν μπορώ να χαλαρώσω.
Αρκετές μέρες νιώθω ότι πιέζομαι τόσο και στρεσάρομαι που παθαίνω θα μπορούσε να πει κανείς μίνι κρίσεις άγχους. Ξέρετε εκείνη την ταχυπαλμία και ένα πολύ ουφ που βγαίνει από μέσα μας, βαθιές εισπνοές και ένα πλάκωμα.

Και όποια δουλειά και να έχω, και δεν μιλάω εντός σπιτιού,πρέπει να σέρνω και το τζιτζίκι μου μαζί. Θα μου πείτε ότι δεν έχει ανάγκη το παιδί και μαθαίνει και διάφορα τέτοια. Μέχρι ένα σημείο θα συμφωνήσω αλλά ο μικρός πλέον θέλει να παίξει με παιδάκια , πρέπει να ξεκουραστεί και να έχει και μια ρουτίνα. Ειδικά η τελευταία είναι το άλφα και ωμέγα για ήρεμα παιδιά. Αλλά πως να γίνουν όλα όταν η μαμά πρέπει να πάει στον γιατρό, στο λογιστή, να πάω να πάρω καμιά μπλούζα και κανένα παπούτσι και διάφορα καθημερινά. Και ειδικά εκείνο το “αχ ξέχασα να πάρω π.χ το γάλα “. Τι κάνεις, μπαίνεις ξανά αυτοκίνητο με τον μικρό πάμε πάλι σούπερ μάρκετ και πάλι πίσω στο σπίτι. Και το τζιτζίκι πλέον συχνά πυκνά λέει ότι είναι κουρασμένος. Πως να μην είναι ο καημένος!

Θέλω να ασχοληθώ λίγο με το σπίτι μου ,να το χαρώ, να κάνω μαζί με το τζιτζίκι μου πράγματα αλλά τις περισσότερες φορές ή δεν θα γίνουν ή θα το κάνω με μισή καρδιά σαν αγγαρεία.

Θέλω λίγη ώρα γα μένα για να ξεκουραστώ,να ηρεμήσω, να χαλαρώσω αλλά τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει.

Τι ωραία ζωή!

Αρχίζω και αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ να προχωρήσω έτσι γιατί η κατάρρευση πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς και αυτή την φορά θα είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα από την προηγούμενη φορά.Πρέπει να αλλάξω κάτι στο πρόγραμμά μας αλλά τι; Έτσι θα είμαι για το υπόλοιπο της ζωής μας; Με μικρές ή μεγάλες κρίσεις άγχους , με μόνιμη κούραση και μόνιμα μπριζωμένοι;

Δεν μπορώ να το δεχτώ, δεν θέλω τέτοια ζωή, δεν μπορώ να χαρώ τέτοια ζωή και δεν θέλω να συνεχίσω με τέτοια ζωή.

Αλλά τι μπορώ να κάνω;

No Comments

Leave a Reply