Εργαζόμενη γυναίκα και μονογονέας

Διάβασα τις προάλλες το άρθρο  Η εργασιακά ανεπιθύμητη έγκυος ,- της Λένας Παπαδημητρίου στην online έκδοση της εφημερίδας το Βήμα και με έβαλε σε σκέψεις. Φοβερός τίτλος και άλλο τόσο φοβερό ο  ρατσισμός που υφιστάμεθα όλες οι γυναίκες όταν μένουμε έγκυες και όχι μόνον τότε.

Όπως φαίνεται η μητρότητα  και η μονογονεϊκότητα με κάνουν περισσότερο ευαίσθητη σε κάποια θέματα και με κάνουν να θυμώνω.

……Στην Ελλάδα της ανεργίας και της «γενιάς των 300 ευρώ» η έγκυος (και δη η εργαζόμενη) είναι κάτι σαν είδος πολυτελείας. Σήμερα οι διακρίσεις εις βάρος της μοιάζουν είτε πολύ πιο εκκωφαντικές είτε πολύ πιο υπόγειες. Στην κακή περίπτωση ξέρεις ότι αν το αποτέλεσμα της β-χοριακής βγει θετικό, 18 μήνες μετά τον τοκετό θα βρεθείς έξω από την πόρτα. Στην καλή περίπτωση ο πολιτικά ορθός διευθυντής σου θα δείξει κατενθουσιασμένος με τα «ευχάριστα νέα» (υποθέτω όσο ενθουσιασμένος θα είναι και αργότερα που θα κάνεις διάλειμμα αγκαλιά με ένα θήλαστρο)….. “

……Σήμερα η εργαζόμενη έγκυος αντιμετωπίζεται συχνά σαν τη διαβόητη «έγκυο κλέφτρα» (εκείνη την Αμερικανίδα που τον Φεβρουάριο του 1985 μπήκε σε ένα μαγαζί με είδη σπορ και έφυγε με μία μπάλα του μπάσκετ κάτω από την ευμεγέθη κοιλιά της, εμφυσώντας ζωή σε μια σειρά από αστικούς μύθους). Νομίζεις δηλαδή πως μπήκε μέσα στην επιχείρησή σου κάτι να σου υφαρπάξει. Ξεχνάς ότι τώρα μπορεί να έχει μεγαλύτερο κίνητρο να προσφέρει. Ή ότι μπορεί απλώς να έχει τα προσόντα. Κάτι ήξερε το 2012 η Υahoo! όταν έχρισε CEO την εντελώς… έγκυο (διένυε ήδη το τέλος του δευτέρου τριμήνου) Μαρίσα Μάγιερ.” (http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=638879)

Πόσο κακό δηλαδή είναι σε αυτήν την χώρα να φέρεις ένα παιδί; Και πόσο κοστολογείται τελικά μια ανθρώπινη ζωή; Καλά εδώ θα μου πείτε ότι για το κράτος ένα παιδί είναι τεκμήριο για τον ιδιώτη επιχειρηματία δεν θα είναι;

Και φανταστείτε τώρα να είσαι και μόνη και μαμά. Εκεί γίνεται μεγάλο πανηγύρι.

Και γεννάω με το καλό και επιστρέφω στην δουλειά. Και η ζωή μου έρχεται τα πάνω κάτω από κάποιο γεγονός, θάνατος, διαζύγιο και ότι άλλο τραγικό μπορεί να τύχει στον καθένα .
Και εκεί πάλι θα πρέπει και να δώσω λογαριασμό για την προσωπική μου ζωή, και πρέπει να ανεχθώ πολλές φορές την συγκαταβατικότητα των άλλων για το “μοιραίο” που μου έτυχε. Συν των άλλων πρέπει να είμαι δυο φορές  καλή στην δουλειά μου για να προσπεράσω όλο αυτό το κλίμα και με ένα μόνιμο άγχος  για να μην χάσω την δουλειά και να ανέχομαι τα πάντα. Γιατί δεν με παίρνει να είμαι ΚΑΙ άνεργη ΚΑΙ μονογονέας.Υπάρχει και ένα παιδί που περιμένει μόνο από μένα.Τρομερές πολυτέλειες !

Και έτσι και μείνεις άνεργη άντε να σε προσλάβει  κάποιος που είσαι και μητέρα και μονογονέας. Νοοτροπίες άλλων άλλων εποχών που ειδικά στις σημερινές ελληνικές συγκυρίες “φουντώνουν” ακόμα παραπάνω. Γιατί η λογική είναι πως “δεν μπορείς κυρία μου να αφιερώνεις 8 ή παραπάνω ώρες στην εργασία σου και τις υπόλοιπες στο σπίτι σου και να είσαι εξίσου καλή και στα δύο” Ή ακόμα παραπέρα “δεν θα μπορείς να είσαι διαθέσιμη όποτε θέλω και για όσες ώρες θέλω“. Και φυσικά μητέρα και δη μονογονέας σημαίνει ότι θα πρέπει να λείπεις κάποιες φορές γιατί αρρώστησε το παιδί.

Όπως φαίνεται η οικονομική καταστροφή μιας εταιρείας έρχεται από έμενα που θα λείψω κάποιες ώρες ή κάποιες μέρες που στο κάτω κάτω το δικαιούμαι.

Γιατί πρέπει  μια ζωή να απολογούμαι και να δικαιολογούμαι που είμαι γυναίκα, μητέρα,σύζυγος, χήρα,διαζευγμένη; 

No Comments

Leave a Reply