Και ξαφνικά μόνη

Και ξαφνικά μένεις μόνη. Αναπάντεχα και πολλά γιατί.
Από οικογένεια γίνεσαι ξαφνικά μονογονεϊκή οικογένεια , χήρα , μόνη , χαμένη , να προσπαθείς να κρατηθείς , να ψάχνεις για απαντήσεις που ίσως ποτέ δεν πάρουν απάντηση.

Και τώρα τι?
Πως συνεχίζεις?
Πως τα βγάζεις πέρα με ένα παιδί μόνη?
Όλη η ζωή και τα όνειρα χαλάσματα.

Και ο πόνος εκεί. Ακόμα μουδιασμένη και σε άρνηση για τον θάνατο.
Θάνατος τι περίεργη λέξη.Είναι για άλλους όχι για μένα.
Και όμως μας χτύπησε την πόρτα και προσπαθώ να συμφιλιωθώ με το γεγονός – αν μπορεί να γίνει ποτέ αυτό.

Να κλάψω , να ξεσπάσω ακόμα δεν μπορώ. Ακόμα νομίζω πως έχει γίνει κάποιο λάθος και όλα θα γίνουν όπως πρώτα.

Τηλέφωνο στις 5:20 το πρωί από την τροχαία. Πηγαίνετε στο νοσοκομείο.
Τρέχεις σαν παλαβή . Πας στα επείγοντα και σε κοιτάνε περίεργα.
“Το δεύτερο τροχαίο , περιμένετε το γιατρό να σας ενημερώσει”
“Λυπάμαι πολύ , δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα , ήταν ήδη νεκρός”

Μακάβριος διάλογος ή μάλλον μονόλογος του γιατρού.
Πιάνεται το στομάχι , όλα γυρίζουν. Αποκλείεται έχει γίνει λάθος, δεν μπορεί.
Απελπισμένα τηλέφωνα και να προσπαθώ να ψελλίσω τι έχει γίνει. Αλήθεια τι έχει γίνει?

Και μέχρι να καταλάβεις καλά καλά τι γίνεται μου φέρνουν τα πράγματα του.
“Μα έχει λάθος όνομα , έχει γίνει λάθος , λάθος “
Οι άλλοι όμως είναι σίγουροι ότι δεν έχει γίνει κάποιο λάθος. “Λυπούμαστε πολύ , κουράγιο , συλλυπητήρια”

Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται σου τον φέρνουν στο σπίτι μέσα σε ένα κουτί.
Και πρέπει να καταλάβω το γιατί και να το αποδεχτώ? ΌΧΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.
Αλλά πρέπει να αποδεχτώ το τετελεσμένο.
Τι δυνατές λέξεις που υπάρχουν που δεν τις σκέφτεσαι σχεδόν ποτέ.
Θανατηφόρο, θάνατος , νεκρός, τετελεσμένο.
Σκατά δεν μπορώ να τις ακούω , ούτε τότε , ούτε τώρα.Θέλω να φωνάξω , να τσιρίξω αλλά δεν βγαίνει φωνή.

“Κουράγιο ο χρόνος είναι γιατρός και ο θεός είναι μεγάλος”
Χα χα, ειρωνεία. Δεν θέλω τέτοιο γιατρό ούτε τέτοιο θεό. Χάρισμα σας.

Αλλά κρατιέμαι , πρέπει να κρατηθώ δεν έχω επιλογή,για τον μικρό μου.

Και η ζωή συνεχίζεται αλλά πως?

No Comments

  • Μαμά Κουκουβάγια Βέρα August 15, 2012 at 10:54 pm

    Πώς;;;Τρελάθηκα τώρα.. Συλληπητήρια Αντιγονάκι.. Να είστε καλά να θυμάστε τις όμορφες στιγμές σας..
    Πόσα “δυστυχώς” να μετρήσεις, ε; Για μένα, ξέσπασε όπως θες, κάνε ότι θες, πίστευε ότι θες αν νομίζεις ότι κάτι από αυτά θα σε βοηθήσει έστω και λίγο. Ο μικρός θα σε βοηθήσει πιο πολύ απ'όλα, είναι αλήθεια.. να είστε καλά και αγαπημένοι να φροντίζετε ο ένας τον άλλον..

    Reply
  • Debby August 21, 2012 at 12:25 pm

    Εύχομαι υγεία και ζωή σε εσάς, και ειδικά σε σένα δύναμη πολύ για να μπορέσεις να καλύψεις το κενό που άφησε ο καλός σας. Τα συλλυπητήρια μου…

    Reply
  • My little Prince ♕ Nikolas August 30, 2012 at 12:06 am

    είναι δύσκολο… αλλά ειλικρινά ο χρόνος θα σε βοηθήσει. Και το να αφήσεις τον εαυτό σου να κλάψει και να ξεσπάσει. μην το κρατήσεις μέσα σου
    Μαρία

    Reply
  • inventive mommy August 30, 2012 at 9:06 am

    Πιστέψτε με είναι πολύ μεγάλη χαρά που αν και δεν σας ξέρω έστω με ένα σχόλιο νιώθω ότι είστε δίπλα μου.Γιατί αυτές τις στιγμές έχω την ανάγκη να νιώθω ανθρώπους δίπλα μου.Σας ευχαριστώ ολόψυχα.

    Reply
  • Sheena Dimitriou August 30, 2012 at 9:43 am

    Τυχαία το είδα…δεν σας γνωρίζω, ένιωσα όμως ότι οφείλω να συλλυπηθώ για την απώλεια σας. Τα ολόψυχα συλλυπητήρια μου και δύναμη για την συνέχεια.

    Reply
  • cook August 30, 2012 at 2:52 pm

    Λυπάμαι από καρδιάς….η φίλη μου σε ηλικία 22 ετων εμεινε χήρα,άνεργη με 2 μωρά…σήμερα μετά από 20 χρόνια τα καμαρώνει γερά,και παρ'όλο που τίποτα δεν είναι εύκολο,μόνη της τα μεωάλωσε,και γελασε ξανά και αγάπησε ξανά…άφησε τον πόνο σου,τα δάκφυά σου ελεύθερα,πένθησέ τον,μιλα γι'αυτόν στο μικρό σου και κράτα τη βεβαιότητα στην καρδιά σου πως η ζωή θα σε τραβήξει στον δικό της δρόμο…την απάντηση στο γιατί αστην για αργότερα,τώρα υπάρχουν άλλες προτεραιότητες…

    Reply

Leave a Reply

%d bloggers like this: