Μια αγορομάνα εκπαιδεύεται # 1

Είμαι μητέρα – γνωστό αυτό – αλλά είμαι μητέρα ενός αγοριού , ενός μελλοντικού άντρα.

Κάποιες φορές νομίζω ότι βαδίζω σε θολά νερά και δεν ξέρω πώς πρέπει να συμπεριφερθώ, αν είναι φυσιολογική κάποια συμπεριφορά ή όχι για ένα αγόρι. Βλέπετε η γυναικεία φύση είναι εντελώς διαφορετική από την αντρική στον τρόπο σκέψης και στις συμπεριφορές.Και προσπαθώ η έρμη η μάνα να αντιληφθώ το αγορίστικο μυαλό και να καταλάβω, γίνεται όμως αυτό;

Ξεκινάω λοιπόν τον γύρο τον ανακαλύψεων με σύμμαχό το τζιτζίκι που τα περισσότερα αν όχι όλα  έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον γυναικείο εγκέφαλό μου – καλά εντάξει μπορεί να τον έχω λίγο καμένο αλλά παραμένει εγκέφαλος. Εξού και το νούμερο 1 στον τίτλο  σε μια σειρά πολλών ανακαλύψεων όπως φαίνεται.

    Ας ξεκινήσω λοιπόν με μια καθαρά αντρική υπόθεση και  ας μιλήσουμε για το “απόλυτο”, το πέος, το τσουτσούνι, το πουλάκι όπως θέλετε πείτε το. Εκεί κολυμπάω σε βαθιά νερά και χωρίς σωσίβιο.Όλες οι αγορομάνες το έχουμε δει πως από την ώρα που αρχίζουν και μπορούν να πιάνουν πράγματα τα τζουτζουκλέρια μας , μια από τις  σοβαρότερες δουλειές τους  είναι να ασχολούνται με το εργαλείο τους (γι’ αυτό και στην μετέπειτα ζωή τους μάλλον είναι σημείο αναφοράς). Να το τραβάνε, να το κάνουν σφεντόνα, να το πιάνουν διαρκώς  του στυλ είμαι άντρας βαρύς και ασήκωτος.Και βέβαια σαν μάνα πρέπει να μάθω εγώ πρώτα πως λειτουργεί το “εργαλείο” για να του πω και λίγα πράγματα.

    photo by :http://stumblesthroughparenthood.com

    Πως είναι όμως δυνατόν να μπορώ να μιλήσω για ένα πράγμα το οποίο δεν το έχω ανατομικά και δεν ξέρω πως λειτουργεί και πως σκέφτεται; Και δεν νομίζω να υπάρχει καμιά αμφιβολία πως έχει το δικό του τρόπο σκέψης!

    Αισθάνθηκα πολύ γελοία όταν προσπαθούσαμε να κόψουμε την πάνα και του έδειχνα πως να κατουράει όρθιος. Και τώρα έχουμε και  να το κατεβάζουμε για να βγει και το κεφαλάκι έξω. Είναι δυνατόν να ξέρω εγώ από τέτοια θέματα και να κάνω και τον δάσκαλο;
    Αυτό δεν είναι μόνο θέμα προς διερεύνηση αλλά για μάστερ καταρχήν ανατομίας και μετά πάμε για μάστερ συμπεριφοράς – είπαμε έχει τον δικό του εγκέφαλο και πράττει κατά το δοκούν. Και εγώ μετά πρέπει να καταλάβω την αντρική φύση! Έχουμε τρελαθεί τελείως;

    Και δεν θέλω να σκεφτώ καν τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια που θα μεγαλώσει και θα πρέπει να εμβαθύνουμε στο θέμα.

    Ας έχω για αρχή πρόχειρα τίποτα ηρεμιστικά γιατί το βλέπω να έρχονται ερωτήσεις επί του θέματος από το τζιτζίκι και πρέπει να είμαι έτοιμη να τις απαντήσω.
    Είπαμε μεγαλώνουμε.

    No Comments

    Leave a Reply