Τα κοράκια της δυστυχίας

Είναι απίστευτο πόσο εμείς οι άνθρωποι ενδιαφερόμαστε για την δυστυχία του άλλου και πόσο μας αρέσει να βάζουμε αυτή την δυστυχία στα δικά μας καλούπια.
Δεν το είχα σκεφτεί καθόλου ότι βρέθηκαν δίπλα μου άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή μου έτυχε το αναπάντεχο.Όχι από ενδιαφέρον για μένα αλλά επειδή ο πόνος μου τους τράβηξε και ήταν περίεργοι πως το αντιμετωπίζω ή στην χειρότερη γιατί δεν το αντιμετωπίζω με τον δικό τους τρόπο. Και το χειρότερο είναι πως περιμένουν στην γωνία είτε να “πέσω” είτε να βρουν ευκαιρία για επικρίσεις για το πως αντιμετωπίζω το θάνατο.
Είναι όλοι αυτοί που έχουν ένα πικρόχολο χαμόγελο , που σου χτυπάνε την πλάτη δήθεν συμπονετικά, είναι αυτοί θα με μια κουβέντα τους θα προσπαθήσουν να σε κάνουν χάλια “εις μνήμην”.
Δυστυχώς για αυτούς δεν είμαι το τυπικό παράδειγμα ανθρώπου που θα  με δουν να σέρνομαι στα πατώματα και να χτυπιέμαι. Δεν το έχω βρε αδερφέ έτσι είμαι.Και δεν το επιτρέπω και στον εαυτό μου.
Βέβαια αρχίζω και το βλέπω στα μάτια τους και στον τρόπο τους πως τους χαλάω λίγο την εικόνα επειδή είμαι έτσι.Επειδή δεν είμαι η τεθλιμένη χήρα , επειδή αρχίζω και βγάζω τα μαύρα ,επειδή ξέρουν ότι δεν μπορούν να με ρίξουν εύκολα με τις κουβεντούλες τους και τα βλέμματά τους αλλά επειδή στην τελική ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΉΣΩ.
Και δεν θέλω να κρύβομαι πίσω από δήθεν. Δεν το έκανα ποτέ και δεν θα το κάνω και τώρα.
Ναι, προσπαθώ να βάλω την ζωή μου σε μια τάξη, ναι θέλω να κάνω όνειρα για το μέλλον , να προχωρήσω. Μπορεί για κάποιους να είναι πολύ νωρίς αλλά δεν έχουν αυτοί να αντιμετωπίσουν την δική μου πραγματικότητα ούτε έχουν την πρωτοκαθεδρία στον πόνο.Αλλά μάλλον πρέπει να είμαι μόνιμα αναμαλλιασμένη  με μαύρα , με χάλια διάθεση και μόνιμα με κλαμένα μάτια για να τους αποδείξω ότι πονάω και εγώ. Πριτςςςςςς δεν σφάξανε.
Τελικά είναι δύσκολο για τους άλλους να με βλέπουν καλά.Είναι μάλλον στην φύση των ανθρώπων να ασχολούνται  με τους άλλους όταν υπάρχει πόνος – δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Και λέω να ασχολούνται γιατί στην δική μου περίπτωση  μόλις ψιλοσυνήλθα, άρχισαν να κοιτάνε με μισό μάτι και είναι έτοιμοι για επικρίσεις .Σαν τα κοράκια που μόλις δουν κουφάρι ορμάνε να το κατασπαράξουν.Εκεί βλέπεις το μεγαλείο του κουτσομπολιού και του θεατρινισμού.
Όσο ήμουν πολύ χάλια είχαν ένα συμπονετικό λόγο να πουν και να μου δώσουν δήθεν κουράγιο. Λέξεις κενές απλώς για να λέγονται και ουσία μηδέν.
Βέβαια για να πω την αλήθεια δεν ξέρω ποιοι είναι καλύτεροι τα κοράκια της δυστυχίας ή οι δήθεν φίλοι και  γνωστοί που εξαφανίστηκαν
Όπως και να’ χει εγώ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΉΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΖΉΣΩ όπως θέλω εγώ και όχι μέσα στα καλούπια που θέλουν αυτοί.
Λυπάμαι αλλά λάθος πόρτα χτυπήσατε.

 

No Comments

  • Debby October 30, 2012 at 6:18 pm

    Αυτός ο περίγυρος… Κράτα κοντά σου μόνο τους ανθρώπους που είναι θετικοί και καλοπροαίρετοι. Απομακρύνσου από όλους όσους σε κάνουν να αισθάνεσαι ακόμα πιο άσχημα απ' ότι είναι ήδη φυσικό να αισθάνεσαι. Δεν τους χρειάζεσαι αυτούς τους ανθρώπους. Αγνόησε τους. Όταν νιώσεις έτοιμη γνώρισε άλλους. Καινούργιους ανθρώπους που δεν θα σου θυμίζουν τίποτα από αυτήν την περίοδο της ζωής σου. Συνέχισε να κάνεις ότι σου φτιάχνει την διάθεση και συμπεριφέρσου όπως θες χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανένα. Όλοι όσοι σε “νιώθουν” θα είναι δίπλα σου.

    Reply
  • Αντιγόνη Μήτσιου October 30, 2012 at 9:05 pm

    Σκοπεύω να συνεχίσω και κρατάω κυρίως ότι πρέπει να γνωρίσω νέους ανθρώπους που δεν θα μου θυμίζουν αυτήν την περίοδο. Αυτό μου δίνει προοπτική και είναι κάτι που χρειάζομαι αυτό το διάστημα.Απλώς δεν πίστευα μέχρι που μπορούνε να φτάσουν κάποιοι.

    Reply
  • ΟΛΥΜΠΙΑ November 1, 2012 at 7:01 am

    Καλημέρα!!!Ενα μήνα μετά την κηδεία πήγα τα παιδιά μου σε παιδικό πάρτυ,δυο μήνες μετά ήταν Χριστούγεννα και στόλισα το σπίτι μου.Καταλαβαίνεις τι άκουσα ακόμα και απο ανθρώπους που υποτίθεται οτι ήταν πραγματικά κοντά μου!!!Αγνοείς τους πάντες κάνεις αυτό που εσυ νομίζεις και thats all.'Αλλωστε οταν η πόρτα του σπιτιού μας κλείνει,κανείς δεν ξέρει το υπάρχει απο πίσω παρά μόνο εμείς οι ίδιοι>Φιλιά!!

    Reply
  • maria November 2, 2012 at 1:01 pm

    Είναι εύκολο να παραδίνεσαι στο πένθος, να κλαις συνέχεια, να φοράς μαύρα, να αρνείσαι να το αντιμετωπίσεις. Το δύσκολο είναι να χαμογελάσεις και να συνεχίσεις. Γιατί και για σένα και για το παιδάκι σου αυτό πρέπει να κάνεις. Να του δείξεις πως στα δύσκολα δεν λυγίζουμε. Άλλωστε, κι εκείνος έτσι θα ήθελε να σας βλέπει. Χαμογελαστούς και δυνατούς!

    Reply
  • Αντιγόνη Μήτσιου November 5, 2012 at 1:50 pm

    Αν δεν υπήρχε ο μικρός θα ήταν πολύ εύκολο για μένα να παραδοθώ στο πένθος όπως λες και εσύ maria.Χαπακωμένη και σε νιρβάνα , τι ποιο εύκολο!!!
    Έλα που όμως η ζωή δεν είναι εύκολη.
    Με κράτησε ο γιος μου όρθια και συνεχίζει να με κρατάει.
    Και όντως το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε ο άντρας μου θα ήταν να κλαψουρίζω ,να είμαι στα μαύρα και να σέρνομαι.
    Γι' αυτό και εγώ συνεχίζω ακάθεκτη.

    Reply

Leave a Reply

%d bloggers like this: