μεικτή οικογένεια

Διεκδικώντας την μαμά

Ήμασταν δύο και γίναμε τρεις μετά τον γάμο.

Τρεις άνθρωποι διαφορετικοί που έπρεπε να συνυπάρξουν , να βρουν ισορροπίες και να φτιάξουν μια οικογένεια. Μια οικογένεια που τα δύο μέλη της έχουν δεθεί πολύ μεταξύ τους, εγώ και το τζιτζίκι και υπήρχε μόνο ο ένας για τον άλλον. Ήμασταν μόνο οι δύο μας. Μια “εξάρτηση ” που είχε αναπτυχθεί μεταξύ μας.

Όμως ένας νέος άνθρωπος μπήκε στην καθημερινότητά μας , ένας άντρας, ο νέος μας μπαμπάς. Βρεθήκαμε λοιπόν σε μια κατάσταση όπου δύο άντρες διεκδικούν μια γυναίκα. Μια γυναίκα δύο άντρες κομπολόι δίχως χάντρες όπως λέει και το τραγούδι.

Ο νέος αυτός άντρας λοιπόν που μπήκε στην ζωής μας ως νέο μέλος της οικογένειάς μας έχει και αυτός την προσοχή της μαμάς, διεκδικεί την θέση του και αγαπάει την μαμά. Άρα έχουμε έναν ανταγωνιστή! Κάποιος διεκδικεί την μαμά , την αγάπη της και το τζιτζίκι δεν είναι  πλέον ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού! ‘Οπως φαίνεται ξύπνησε το Οιδιπόδειο σύνδρομο στο τζιτζίκι για τα καλά.

Στην αρχή όταν μας έβλεπε μαζί έτρεχε να τρυπώσει ανάμεσά μας με ένταση και πολύ κτητικότητα. Κάποιες φορές και με μια γλυκιά γκρίνια και με νάζι. Βλέπετε ήμουν η δικιά του μαμά και μόνο για αυτόν. Βέβαια εδώ πρέπει να βγάλω το “καπέλο” στον άντρα μου που έχει τρομερή υπομονή και τον τρόπο του με τους ανθρώπους. Έτσι ξεκινήσαμε να περνάμε πολύ χρόνο οι τρείς μας , ποιοτικό χρόνο όπως λένε και οι ψυχολόγοι, παίζοντας , κάνοντας βόλτες και αρκετές νύχτες και οι τρεις στο κρεβάτι. Κάπως έτσι πέρασε το πρώτο διάστημα της συμβίωσης μας.

Η συνέχεια ήταν λίγο πιο ομαλή. Το τζιτζίκι φαινόταν  πως έχει αποδεχτεί την νέα μας κατάσταση , την νέα μας οικογένεια,και σιγά σιγά η έντονη κτητικότητα άρχισε να φεύγει. Άρχισε να γίνεται πιο πολύ παιχνίδι μεταξύ μας. Και κάπου στο χειμώνα άρχισε να αποζητά πιο έντονα την παρουσία του μπαμπά μας και να θέλει να παίζει πιο πολύ μαζί του. Εκεί αποφάσισα να κάνω ένα βήμα παραπάνω. Να αφήσω τους δύο άντρες μόνους τους για κάποιες ώρες να τα βρούνε . Και ως γνωστόν οι άντρες μια χαρά τα βρίσκουν μεταξύ τους και περνάνε και καλά!

Τα πράγματα τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση κύλισαν πολύ ομαλά. Ένας λόγος ήταν ίσως ότι είχαμε καταφέρει μαζί με το τζιτζίκι να περάσουμε πιο δύσκολες καταστάσεις , έναν θάνατο. Ίσως γιατί και οι δύο αποζητούσαμε μια νέα αρχή και το είδαμε θετικά.

Βέβαια ακόμα και σήμερα,ένα χρόνο μετά, δεν μπορώ να πω ότι το τζιτζίκι δεν με διεκδικεί και μερικές φορές έντονα. Πολλές αγκαλιές , πολλά φιλιά ” θα είσαι για πάντα η αγάπη μου  ” θα είσαι για πάντα η μαμά μου και δεν θα σε αφήσω ποτέ”.  Και όταν μας δει σε πιο τρυφερές στιγμές με τον άντρα μου τρέχει να χωθεί ανάμεσά μας και να δείξει ότι αυτός είναι ο κυρίαρχος. Ότι έχει περισσότερα δικαιώματα στην αγάπη της μαμάς.

Η εμπειρία μου δείχνει πως όταν η σχέση ανάμεσα στον μπαμπά και στην μαμά είναι υγιής και κάνει όλα τα μέλη της οικογένειας χαρούμενα, τα προβλήματα ξεπερνιούνται σχετικά εύκολα. Σημαντικότερο όλων στην δημιουργία μεικτής οικογένειας είναι τα παιδιά να νιώσουν ασφαλή. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει από την μεριά των γονιών να υπάρχει σταθερότητα, αγάπη και να θέλουν να δουλέψουν την σχέση τους.

 

Ή πιο απλά να “διεκδικήσουν” την νέα τους οικογένεια.

 

 

2 Comments

  • Parentslandgr August 31, 2017 at 11:27 pm

    Θυμάμαι τις αναρτήσεις σου οταν εισασταν μόνο δύο. Οταν επρεπε να αντιμετωπίσεις μόνη τα προβλήματα με το τζιτζικι σου. Ποσο διαφορετικά γράφεις τώρα! Ολο ελπίδα και δυναμη. Εισαι αισιόδοξη και ειναι τοσο ομορφο αυτό. Ευχομαι κάθε ευτυχία!

    Reply
    • Mitsiou Antigoni September 1, 2017 at 4:58 pm

      Τελικά τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν πιο εύκολα από όσο νομίζουμε.Τα χρόνια που ήμασταν δύο μου φαίνονται πολύ μακρινά αλλά χάρη σε εκείνα είμαι εδώ που είμαι.Κοιτάμε ψηλά και προχωράμε!

      Reply

Leave a Reply

%d bloggers like this: