mynewfamily

Εις υγείαν φίλων και γνωστών

Προσπαθώντας να βάλω σε τάξη την νέα πραγματικότητα που έχω να αντιμετωπίσω πλέον, ανατρέχω πίσω σε εποχές καλές, πολύ παλιές και πολύ κοντινές.
Θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις που έχω ζήσει με τον άντρα μου και χωρίς αυτόν. Θυμάμαι όσα κάναμε με τον άντρα μου και πόσος κόσμος ήταν γύρω μας. Πόσο κόσμο γνωρίσαμε , με πόσους γλεντούσαμε, με πόσους βρισκόμασταν κατά διαστήματα και με πόσους θέλαμε να βρεθούμε και τελικά για διάφορους λόγους δεν το καταφέρναμε ποτέ.
Πολυκοσμία!
Και ξαφνικά το μοιραίο και εμφανίζονται όλοι μαζί. Και εντυπωσιάστηκα  πόσοι πολλοί άνθρωποι τον ήξεραν , όλοι είχαν ένα καλό λόγο να πουν. Και ταυτόχρονα ξαφνιάστηκα γιατί κάποιους δεν περίμενα να τους δω.

Τι ειρωνεία!

Και όπως εμφανίστηκαν όλοι μαζί έτσι εξαφανίστηκαν σχεδόν όλοι  μαζί στα γρήγορα.
Συγγενείς που είστε? Αυτοί που είναι εδώ είναι του άντρα μου οπότε μάλλον να μην περιμένω πολλά γιατί εγώ είμαι η νύφη , η ξένη δεν περίμενα και πάρα πολλά να πω την αλήθεια.
Οι δικοί μου συγγενείς σχεδόν όλοι πολλοί μακριά, ελάχιστοι εδώ. Δεν ξέρω όμως ακόμα και αυτοί που είναι εδώ αν είναι από αυτούς που ήρθαν για να φύγουν ή να μείνουν.
Φίλοι , γνωστοί του, που είστε? Ειδικά οι δικοί του φίλοι που τον είχαν θεό για τα θελήματά τους και τις δουλειές τους και τα γλέντια. Μόνο ένας εμφανίστηκε.Όλοι έχουν όμως να λένε τα καλύτερα ,δεν έχω παράπονο και  χτυπιούνται για τον άδικο χαμό του κολλητού και του φίλου.
Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που είτε χαθήκαμε, είτε δεν είχαμε και τις πιο στενές σχέσεις το τελευταίο διάστημα και είναι δίπλα μου.Εκεί παραξενεύτηκα,απόρησα, χάρηκα, ενθουσιάστηκα μέσα στα μαύρα χάλια μου και τους ευχαριστώ. Και ευτυχώς είναι δίπλα μου και οι φίλοι μου.
Για όλους τους υπόλοιπους και ειδικά για εκείνους που συνεχίζουν να χτυπιούνται για τον άδικο χαμό του αλλά χωρίς καμία διάθεση να θέλουν να με πλησιάσουν δεν έχω να πω πολλά παρά μόνο να συνεχίσουν να μην με πλησιάζουν. Εγωιστικό? Ναι πολύ .

 

Εις υγείαν λοιπόν των φίλων και των γνωστών.

3 Comments

  • cook August 31, 2012 at 4:54 pm

    Η χαρά του άλλου προξενεί ζήλια,ο βαθύς πόνος αμηχανία…ακόμη χειρότερα,αν δεν εχουμε αποθέματα αγαπης και αλλεγγυης.προς.τον συνανθρωπο στεκόμαστε απαθεις…εστίασε σε εκεινους που εχουν λογους και πράξεις ουσίας,για τους υπολοιπους πες ζητω που δεν ειναι στη ζωη σου 🙂

    Reply
  • Mitsiou Antigoni September 3, 2012 at 9:46 am

    Άρα πρέπει να πω πολλά ζήτω δυστυχώς.
    Όσο για την αμηχανία που προκαλεί ο πόνος ουδέν σχόλιον!!

    Reply
  • astroneraidoula September 3, 2012 at 11:06 am

    Λυπάμαι πολύ γι' αυτό που συνέβη. Τα λόγια είναι πολύ φτωχά να εκφράσουν τα συναισθήματα αυτές τις στιγμές. Να είσαι γερή να μεγαλώσεις το μικράκι σου.

    Reply

Leave a Reply

%d bloggers like this: