www.mynewfamily.gr

Κάθε πονεμένος στον πάγκο του.

Και ξαφνικά άρχισα να το βλέπω καθαρά ή μάλλον να το συνειδητοποιώ καλύτερα.

Οι περισσότεροι ” φυσιολογικοί “δηλαδή οι παντρεμένοι ή οι ελεύθεροι όλοι οι κοινοί θνητοί από την μια αντιμετωπίζουν τους μονογονείς κάτι σαν άλιεν ή εξωγήινους ή από τη άλλη με τεράστιο θαυμασμό για το πως τα καταφέρνουμε.

Και στην πρώτη περίπτωση αρχίζουν τους εξορκισμούς και τα έξω από εδώ και στην δεύτερη περίπτωση μόνο που δεν μας προσκυνούν και περιμένουν κάθε φορά για το σίκουελ της σειράς ” πως ξεπεράσετε και αυτή την μέρα χωρίς να κάνετε χαρακίρι” γιατί κάπως έτσι είναι τις περισσότερες φορές η καθημερινότητα του μονογονέα.

Η μεγαλύτερη όμως πλάκα είναι πως ενώ αρχίζουν και εξαφανίζονται  φίλοι και γνωστοί όταν αλλάζει το οικογενειακό σου στάτους, αρχίζουν και σε πλησιάζουν κάτι απίθανοι τύποι. Και προσπαθούν να κρατηθούν από επάνω σου ή κατά κάποιο τρόπο να ρουφήξουν από τις αντοχές και τη δύναμη που αναγκαστικά έχει ο κάθε μονογονέας για να τα βγάλει πέρα.

Ξέρετε κάτι άνθρωποι που το παίζουν μονίμως θύματα και δεν προσπαθούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους παρά μόνον περιμένουν βοήθεια από τους άλλους. Και όχι απλώς περιμένουν βοήθεια πρέπει να του σπρώξεις εσύ να ξεκουνηθούν και πρέπει να τους λύσεις και τα προβλήματά τους ή να είσαι σε θέση να ακούς συνεχώς την μίρλα τους.

Στην αρχή νιώθεις υποχρεωμένος κατά κάποιον τρόπο να τους βοηθήσεις  γιατί  γνωρίζουμε από πρώτο χέρι πως είναι να ψάχνεις στήριγμα και να μην βρίσκεις. Ξεκινάς να κάνεις ψυχοθεραπεία στον άλλον και αφήνεις και ακόμα ένα χέρι να πέσει στον δικό σου ώμο. Και για να πούμε και του στραβού το δίκιο νιώθουμε και λίγο κολακευμένοι που κάποιος επιτέλους μας αντιμετωπίζει σαν ίσο προς ίσο  αλλά και μας ζητάει την δική μας βοήθεια.

Μια δυο τρεις πέντε οκ μπάστα που λένε και στο χωριό μου.

Εγώ δηλαδή τι είμαι ; Θεός σίγουρα δεν είμαι ούτε έχω τις  αντοχές, ούτε  την διάθεση να το παίξω μαμά Τερέζα σε κανέναν. Έχω προβλήματα που πρέπει να τα λύνω σε καθημερινή βάση μόνη μου.

That’s it! τελεία και παύλα. Δεν μας ρώτησε κανέναν η ζωή πως θα θέλαμε να είμαστε απλώς μας τα έφερε στο κεφάλι μας και παλεύουμε με αυτά.

Εγώ παλεύω κάθε ώρα ,εσύ γιατί δεν παλεύεις και απλώς στηρίζεσαι σε εμένα;

Και δεν μπορώ να ακούω είναι ο χαρακτήρας σου τέτοιος και τα βγάζεις πέρα και άλλα τέτοια φιλοσοφικά. Φυσικά μετά γίνεσαι κακιά και σε παρεξηγούν.Και αρχίζεις μετά το ξεσκαρτάρισμα γιατί δεν αντέχεις άλλο. Και αρχίζεις και απομακρύνεσαι σιγά σιγά ή αρχίζεις και λες τα πράγματα πολύ ωμά .’Οχι ότι να τα λες τα πράγματά τους ακριβώς όπως είναι, είναι κακό αλλά τέτοιοι άνθρωποι δεν αντέχουν τόση αλήθεια.

Άντε κάθε πονεμένος στον πάγκο του και αφήστε μας και εμάς να πορευτούμε όπως έχουμε καταφέρει εώς τώρα. Αρκετά προβλήματα έχουμε κάθε μέρα δεν θέλουμε ρε φίλε και τα δικά σου.

Λύστα μόνος σου αμάν πια.

Τα είπα και ξεθύμανα.

No Comments

Leave a Reply