Μπαμ και κάτω

Μπαμ και κάτω κάπως έτσι έγινε την προηγούμενη βδομάδα.
Εντελώς ξαφνικά και ενώ ήμουν στην δουλειά ξαφνικά γίνεται μια στραβή και νιώθεις ότι χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου.Ταχυπαλμία, δυσφορία, ζάλη,  δεν μπορείς να αναπνεύσεις και ένα μούδιασμα σε σημείο να πάθεις αγκύλωση σε χέρια και πόδια. Νιώθεις ότι χάνεις τον κόσμο και ότι θα αφήσεις τα κοκαλάκια σου επιτόπου.

Κρίση άγχους , πανικού πείτε την όπως θέλετε.Το θέμα είναι ότι έσπασα και εγώ και πάρτην κάτω.
Από την πολύ καλοπέραση, την τρελή πίεση στο σπίτι , την “ατελείωτη” βοήθεια που έχω και όλα τα απλά και τα καθημερινά που έχουμε όλοι μας.

Βέβαια είχα την τύχη να δω πως είναι από μέσα ένα ασθενοφόρο, δεν είχα ξαναμπεί. Χάλια σας λέω είναι μην το δοκιμάσετε σαν ξεχαρβαλωμένη μεταλλική κουδουνίστρα που όλα χτυπούν και λες ότι θα πέσουν πάνω σου να σε πλακώσουν.Και να προσπαθούν να σε κρατήσουν σε επαφή με το περιβάλλον με το να σου μιλάνε συνέχεια. Άσε βρε αδερφέ να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ τώρα που το βρήκα, που να ξαναβρώ τέτοια ευκαιρία. Αλλά όχι εκεί, τα μάτια ανοιχτά, απαγορεύεται ο ύπνος.
Καροτσάτη μετά στο νοσοκομείο – μεγαλεία σας λέω – με είδαν , τους είδα και άντε στο καλό. Όλα καλά , λέμε τώρα. Το ξεπεράσαμε και αυτό.

Ναι όμως τώρα έχουμε άλλα αγχωτικά. Σε μια τέτοια κατάσταση σε ποιον στηρίζεσαι κοινώς ποιον τρελαίνεις , ποιον παίρνεις τηλέφωνο, σε ποιον αφήνεις το παιδί που δεν υπάρχει κανείς για βοήθεια;
Να μη τα παραλέω ευτυχώς υπάρχει κάποιος για να τον τρελαίνω αλλά πόσο να αντέξει και αυτός;

Και εκεί που τελειώνεις με το ένα αγχωτικό , την κρίση εννοώ, σου βγαίνουν τα άλλα αγχωτικά και πάει φαύλος κύκλος.

Και φυσικά όπως είναι η μαμά, καρμπόν και ο μικρός. Βγαίνουν και σε αυτόν.Άλλο άγχος και εκεί να μην αγχώνομαι για να μην αγχώνεται και ο μικρός .Γιατί ως γνωστόν τα παιδιά έχουν τρομερή διαίσθηση.
Άρα τι έχουμε; Πρέπει να μην αγχώνομαι και να μην είμαι πιο χαλαρή για να μην αγχώνεται και ο μικρός και για να μην δημιουργούνται και άλλες αγχωτικές καταστάσεις και σκέψεις σε μένα που με αγχώνουν περισσότερο και πάει λέγοντας.

Του άγχους το κάγκελο δηλαδή. Ένας φαύλος κύκλος και άντε να τον σπάσεις.

 

No Comments

  • Μια μέρα στο νοσοκομείο | Inventivemommy May 26, 2016 at 9:33 am

    […] τράβηξα όμως δυστυχώς δεν περιγράφεται. Ένα βήμα πριν κρίση άγχους όπως είχα πάθει και παλαιότερα. Τώρα που σας γράφω έχω […]

    Reply

Leave a Reply

%d bloggers like this: