neos tropos zois

Νέος τρόπος ζωής

Ένα χρόνο πριν η φυσική μου κατάσταση ή καλύτερα ο οργανισμός μου ήταν στην χειρότερη κατάσταση που θα μπορούσα να φανταστώ.  Μου το επιβεβαίωσε  ο οργανισμός μου αλλά και ο ορθοπεδικός  μου. Πόνοι στο δεξί χέρι μου σε διάφορα σημεία. Πόνος κάποιες φορές οξύ που τον ένιωθα μέσα στο κόκαλο και άλλoτε σαν μούδιασμα. Σιγά σιγά άρχισα να μην μπορώ να πιάσω και πράγματα και φυσικά δεν μπορούσα να δουλέψω .  Έτσι έφτασα στην αρχή στην πόρτα ορθοπεδικού. Εξετάσεις για να δούμε αν είναι είναι αυχενικό, μυοχαλαρωτικά χάπια και φυσιοθεραπείες. Αυχενικό δεν είχα , τα χάπια δεν βοήθησαν ιδιαίτερα και ενώ στην αρχή η φυσιοθεραπεία πήγαινε καλά μετά από ένα μήνα από το τέλος της το πρόβλημα επανήλθε.

Ξανά στον ορθοπεδικό που αυτή την φορά μου έδωσε κάτι ωραία χάπια που δίνονται μόνο με ιατρική συνταγή για να χαλαρώσει ο μυς. Γιατί όπως είπε και ο γιατρός αλλά και ο φυσιοθεραπευτής ο μυς ήταν τόσο σφιγμένος κάτι σαν κοκορέτσι. Στρες ,άγχος και νεύρα όλο αυτό το σφίξιμο.Η μόνη λύση ήταν η γυμναστική ορθοσωμική ,πιλάτες ή απλό περπάτημα και φυσικά ηρεμία! Ποιος είχε χάσει την ηρεμία για να την βρω εγώ!

Πως να ξεκινήσω γυμναστική που δεν είχα κανέναν δικό μου να κρατάει το παιδί και έπρεπε να έχω γυναίκα να κρατάει το τζιτζίκι – διπλό δηλαδή το κόστος ! Επιπλέον σφίξιμο και νεύρα για την όλη κατάσταση.Παρόλα  ξεκίνησα ένα δίμηνο με ορθοσωμική που με βοήθησε πολύ. Αλλά μόλις σταμάτησα μετά από λίγο ξανά τα ίδια.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το ότι ήμουν παντελώς αγύμναστη αλλά και όλο το στρες και το άγχος που είχα. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα την νέα ζωή στο χωριό και με πρόβλημα στο χέρι μου. Από την στιγμή που έκανα τόσο μεγάλη αλλαγή ήταν η ώρα να αλλάξω και την φυσική μου κατάσταση που είχε πιάσει πάτο. Ήμουν κάτω από τον Όλυμπο, μέσα στην φύση , είχα πλέον χρόνο και είχα αρχίσει να βρίσκω τις ισορροπίες μου. Όλα ήταν υπέρ μου.

Το αυτοκίνητο στην άκρη και ξεκίνησα να πηγαίνω σχεδόν παντού με τα πόδια. Στην αρχή το πιάσιμο και ο πόνος ήταν το κάτι άλλο. Αλλά  τότε πραγματικά κατάλαβα πόσο αγύμναστη ήμουν. Να φανταστείτε στην αρχή πονούσαν τα γόνατα μου και πιανόμουν κάνοντας μια μικρή απόσταση 400 -500 μέτρων σε ίσιο δρόμο. Αλλά δεν το έβαλα κάτω και σιγά σιγά οι πόνοι και τα πιασίματα έφυγαν. Το σώμα μου επανερχόταν.

Το επόμενο ήταν να βάλω στο “παιχνίδι” τον άντρα μου και το τζιτζίκι. Κυριακάτικες βόλτες στο βουνό , στο βουνό των θεών , τον Όλυμπο , μέσα στην φύση, προσπαθώντας να αναγνωρίσουμε μονοπάτια.

Στην αρχή μια μικρή διαδρομή σε δασικό δρόμο στον Όλυμπο.

Exploring mountain Olympus with my little one.

A post shared by Mitsiou Antigoni (@antigonimitsiou) on

Η συνέχεια μια βόλτα στο φαράγγι του Ενιππέα

This Sunday we decided for a little hiking in the Enipeas canyon. Nature as always was magical!

A post shared by Mitsiou Antigoni (@antigonimitsiou) on

 

Hiking in Enipeas canyon.

A post shared by Mitsiou Antigoni (@antigonimitsiou) on

Αλλά η μαμά ήθελε και άλλο. Στο βουνό χωρίς να το ξέρεις και μόνος δεν πας ποτέ. Θέλει σεβασμό όπως όλη η φύση.Και ξεκίνησα την αναζήτηση για ομάδες που κάνουν πεζοπορία και αναβάσεις . Είχε αρχίσει να μου μπαίνει τον μικρόβιο της ανάβασης στον Όλυμπο. Να βρεθώ στην κορυφή του βουνού των θεών!

Τελικά το χωριό δίνει νέες δυνατότητες για νέα πράγματα που δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να έχω και μάλιστα δίπλα στην πόρτα μου. Ένας νέος τρόπος ζωής. Και όλα αρχίζουν και γίνονται πιο απλά. Όπως λέει και ο άντρας μου “ζήτα το και θα γίνει”.

Και τελικά το κάρμα μου άρχισε να λειτουργεί διαφορετικά από την στιγμή που άφησα την πόλη και μετακόμισα στο χωριό . Όλα γίνονται , πραγματοποιούνται και το βασικότερο με άλλους ρυθμούς, πιο ανθρώπινους.

Αλλάζει σιγά σιγά ο τρόπος σκέψης , τα ενδιαφέροντα και κυρίως η διάθεση να δοκιμάσω νέα πράγματα. Πράγματα που τα θεωρούσα πριν από ένα χρόνο κουραστικά, τρελά ,και έξω από τα συνηθισμένα, γίνονται μέρος της ζωής μου,της ψυχοσύνθεσής μου.

Μήπως στο τέλος  θα αυτοματιαχτώ;

2 Comments

  • emama christina June 5, 2017 at 11:18 am

    Παιδί της πόλης που βρέθηκα στην επαρχία κι εγώ δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο. Πιστεύω μάλιστα ότι όταν έχεις ζήσει την τρέλα της πόλης εκτιμάς αλλιώς το χωριό και το απολαμβάνεις πιο πολύ. Ανθρώπινη ζωή!!

    Reply
    • Mitsiou Antigoni June 5, 2017 at 11:25 am

      Ακριβώς όπως τα λες. Η ζωή στο χωριό σου προσφέρει την ηρεμία και ποιότητα στην ζωή!

      Reply

Leave a Comment