παιδί και μετακόμιση

Παιδί και μετακόμιση – Πως προετοίμασα το παιδί

Την απόφαση την πήραμε. Μετακομίζουμε λοιπόν στο χωριό. Δεν είμαστε όμως μόνο εμείς. Είναι φυσικά και το τζιτζίκι που μετακομίζει.Μια ακόμα μεγάλη αλλαγή και γι’αυτόν και ένα πολύ μεγάλο άγχος για εμάς.

Πως θα αντιδρούσε στην ιδέα ότι θα αλλάζαμε σπίτι και θα μέναμε σε άλλο μέρος;

Πως θα αισθανόταν που θα έχανε τους φίλους του;

Θα κατάφερνε να προσαρμοστεί εύκολα και να κάνει νέους φίλους;

Πως θα ένιωθε με την ιδέα ότι θα μέναμε πλέον όλοι μαζί ;

 

Η προετοιμασία μας ξεκίνησε 5 μήνες πριν την μετακόμιση. Στην αρχή απλώς κάναμε θεωρητικές ερωτήσεις του στυλ “Δεν θα ήταν ωραία αν μέναμε όλοι μαζί; ή  Να είχαμε ένα καινούριο σπίτι για εμάς;”

Η συνέχεια έγινε με το πρώτο ταξίδι στο Λιτόχωρο. Η πλύση εγκεφάλου είχε ξεκινήσει.

” Και τι ωραίο μέρος είναι εδώ”

“Τι ωραίο βουνό που έχει εδώ”

“Τι όμορφα δέντρα, πουλάκια,λουλούδια” και οτιδήποτε βλέπαμε.

Από το λέγε λέγε άρχισε και το τζιτζίκι να λέει τι όμορφα που είναι , και τι τέλεια και πάει λέγοντας. Κάναμε βόλτες στο χωριό και προσπαθούσαμε να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερη διάθεση και ενέργεια. Τον πήραμε και μαζί μας για να δούμε το σπίτι που θα νοικιάζαμε. Κάναμε μαζί σχέδια πως θα είναι το δωμάτιο του και πως θα βάλουμε τα έπιπλα. Είχε και αυτός λόγο σε όλα. Και έτσι πέρασαν περίπου 2 μήνες . Στην συνέχεια ξεκινήσαμε κάθε σαββατοκύριακο να πηγαινοερχόμαστε στο Λιτόχωρο. Και κάθε φορά παίρναμε μαζί μας εκτός όλως των άλλων, τα αγαπημένα του παιχνίδια και πράγματα. Στην αρχή όλα επέστρεφαν στην βάση μας. Σιγά σιγά όμως άρχισε να αφήνει κάποια παιχνίδια και στο νέο σπίτι. Γνωρίσαμε και μερικά παιδιά στην γειτονιά και άρχισε και το παιχνίδι. Ήρθαν όμως και οι πρώτες απορίες:

” Για πόσο θα μείνουμε εδώ ;”

“Θα γυρίσουμε μετά στο παλιό μας σπίτι;”

“Ο παππούς θα μείνει και αυτός μαζί μας;”

Σε όλα απαντούσα απλά και εξηγούσα ξανά και ξανά. Και αυτό που καταφέρα ήταν ότι περάσαμε το μήνυμα σχετικά γρήγορα ότι θα είμαστε όλοι μαζί ως νέα οικογένεια και τι όμορφα που θα περνάμε. Ότι είναι μια μόνιμη κατάσταση.

Πήγαμε και μια βόλτα από το νέο σχολείο για να δει που θα πήγαινε από την καινούρια χρονιά. Σε νέο σχολείο, σε μεγαλύτερη τάξη – νηπιαγωγείο θα πήγαινε ήταν μεγάλος όπως έλεγε-  θα γνώριζε νέους φίλους.

Βέβαια μετά την μετακόμιση μας και για 3-4 μήνες περίπου μου έλεγε ότι του λείπουν οι φίλοι του , ο παππούς μας, το σκυλάκι μας. Σε αυτό του αντιπαρέβαλα ότι όποτε θέλει θα μπορούσαμε να πηγαίνουμε στην Θεσσαλονίκη να βλέπει τους φίλους του και τον παππού αλλά να μην ανησυχεί γιατί πλέον είμαστε μαζί μια οικογένεια και ότι θα είμαστε ακόμα καλύτερα. Σε γενικές γραμμές τον πλημμύριζα με θετικές εικόνες και σκέψεις.

Και ξαφνικά σε ένα από τα ταξίδια μας στην Θεσσαλονίκη περίπου στα Χριστούγεννα, μου λέει για μια ακόμα φορά ότι του λείπουν οι φίλοι του. Εγώ πάλι το βιολί μου θα ερχόμαστε να τους βλέπουμε όποτε θέλει κλπ. Αλλά το τζιτζίκι εννοούσε κάτι άλλο. Του έλειπαν πλέον οι νέοι φίλοι του από το σχολείο, τα παιδιά της γειτονιάς και ο καινούριος μας μπαμπάς.

Είχαμε κερδίσει το στοίχημα. Τα καταφέραμε και κάναμε την μετάβαση αυτή χωρίς προβλήματα.

No Comments

Leave a Reply