pos-ekana-tin-metakomisi

Πως έκανα την μετακόμιση

Θυμάμαι πέρσι τέτοια εποχή ήμουν υπ’ατμόν.

Η απόφαση για να μετακομίσουμε στο χωριό είχε παρθεί και έπρεπε να τακτοποιήσουμε  τα πάντα.

Πρώτο και βασικότερο έπρεπε να βρούμε σπίτι για να νοικιάσουμε. Το ιντερνετ πήρε φωτιά με τις αγγελίες ενοικιάσεων  και έστελνα το άντρα μου να τα δει πρώτα αυτός. Στην συνέχεια κανόνιζα σαββατοκύριακο και ερχόμουν στο Λιτόχωρο και τα βλέπαμε μαζί. Στην αρχή απογοήτευση γιατί ότι βρίσκαμε δεν μας άρεσαν ή ήταν έξω από τα οικονομικά μας. Το άγχος άρχισε να χτυπάει κόκκινο γιατί ο χρόνος περνούσε και σπίτι δεν βρίσκαμε. Με άγχωνε επίσης ότι έπρεπε να δούμε και σε ποιο σχολείο θα πήγαινε το τζιτζίκι γιατί στο Λιτόχωρο υπάρχουν 4 νηπιαγωγεία. Ανάλογα με την διεύθυνση κατοικίας ως γνωστόν πας και στο αντίστοιχο σχολείο. Άγχος,νεύρα,απογοήτευση. Τελικά τα καταφέραμε και βρήκαμε το σπίτι μας και αρχίσαμε τα σούρτα φέρτα κάνοντας το αυτοκινητάκι μου εταιρεία μεταφορών. Κάθε σαββατοκύριακο που ερχόμασταν στο Λιτόχωρο το αυτοκίνητο γέμιζε με πράγματα απαραίτητα.

Friday today and with a full car we are ready to go.We have started to pack our things for moving to our new home.

A post shared by Mitsiou Antigoni (@antigonimitsiou) on

Έπρεπε κάπως να οργανωθούμε και να μένουμε στο σπίτι χωρίς να έχουμε κάνει την μετακόμιση. Την μετακόμιση την είχαμε προγραμματίσει για 2 μήνες μετά Και αυτό γιατί έπρεπε να μείνω στην δουλειά όσο περισσότερο μπορούσα – οικονομικά βλέπετε -και ο μικρός να είναι στον παιδικό μέχρι το τέλος.

Στην αρχή ένας παλιός καναπές και ένα παλιό κρεβάτι για να κοιμόμαστε , σεντόνια , μαξιλάρια,πετσέτες, λίγα πιάτα μαχαιροπίρουνα κλπ. Κάπως σαν τσαντίρι ήμασταν αφού ούτε καρέκλα για να κάτσουμε δεν είχαμε και καθόμασταν στο πάτωμα σε μαξιλάρες.

Και αφού βρήκαμε το σπίτι τρέξιμο να τακτοποιήσουμε το σχολείο. Να βρεις σε ποιο θα γραφτείς βάση διεύθυνσης, να γίνει η εγγραφή με τα αντίστοιχα χαρτιά που χρειαζόταν. Και όλα αυτά τα ανέλαβε ο καλός μου γιατί εγώ δεν μπορούσα να λείψω από την δουλειά.

Και όλο και δεύτερες σκέψεις έκανα:

Είμαι σίγουρη για αυτή την αλλαγή;

Κάνουμε το σωστό;

Πως να παρατήσω δουλειά αυτή την εποχή;

Το τζιτζίκι πως θα είναι στο νέο περιβάλλον;

Μήπως να μην την αφήσω και να πηγαινοέρχομαι ;

Θα τα καταφέρουμε;

Και βέβαια ένα μεγάλο άγχος για το πως θα ανακοινώσω την αποχώρηση μου από την δουλειά γιατί στην εταιρεία που δούλευα ήμουν 10 χρόνια , δεν τα λες και λίγα!

Και μαζί με μια περιπέτεια που είχε ο μικρός, ήρθε και έδεσε το γλυκό που λένε. Βέβαια αυτή η περιπέτεια ήταν και το κερασάκι στην τούρτα που μας έδειξε ότι έπρεπε να κάνουμε αυτή την αλλαγή.

Και αφού το ξεπεράσαμε και αυτό ξεκινήσαμε να μαζεύουμε τα πράγματα σε κούτες, βαλίτσες, σακούλες. Αλλά έχουμε και τα έπιπλα. Ποιος θα τα αποσυναρμολογήσει και θα τα αμπαλάρει; Επιπλέον λεφτά σε μεταφορική για να το αναλάβει δεν υπήρχαν. Ευτυχώς ο μπατζανάκης μου το κατέχει το άθλημα και με έσωσε γιατί ο σύζυγος ήδη δούλευε στο Λιτόχωρο και δεν μπορούσε να βοηθήσει.

Και έτσι φτάσαμε μια βδομάδα πριν την μετακόμιση όπου άρχισα να καταλαβαίνω ότι καταρρέω από την κούραση. Τα δέκατα άρχισαν να εμφανίζονται και δεν έλεγαν να φύγουν ώσπου την παραμονή της μετακόμισης ο πυρετός χτύπησε 39,5.

Μετακόμιση λοιπόν με εξάντληση και πυρετό.

 

 

 

 

No Comments

Leave a Comment