στιγμές ανασφάλειας

Στιγμές ανασφάλειας

Ο καιρός περνάει ήρεμα και χαλαρά εδώ στο χωριό. Υπάρχουν όμως κάποιες λίγες στιγμές που ένα άγχος έρχεται χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Μικρές στιγμές ανασφάλειας που με αγχώνουν χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Έχουμε τακτοποιήσει την ζωή μας και έχουμε ενταχθεί εάν μπορώ να το πω στην κοινωνία του χωριού. Οι καθημερινές μας δραστηριότητες και ασχολίες σε χαλαρούς ρυθμούς γιατί εδώ στο χωριό η ζωή κυλάει διαφορετικά. Δυστυχώς όμως οι έντονοι ρυθμοί της πόλης που είχα ζήσει και επιπλέον  η δική μου ιδιαιτερότητα ως πρώην single mom, έχουν αφήσει κάποια κατάλοιπα. Μικρές αφορμές και το τερατάκι της ανασφάλειας κάνει την εμφάνισή του.

Το τελευταίο περιστατικό ήταν μια γαστρεντερίτιδα που έπαθα και εκεί αντιλήφθηκα ότι το άγχος και η ανασφάλεια ακόμα φωλιάζουν μέσα μου και είναι έτοιμα να ξεπηδήσουν ανά πάσα στιγμή και να γίνουν πάλι μέρος του εαυτού μου. Το περίεργο είναι πως στην συγκεκριμένη στιγμή έλειπε και ο άντρας μου σε ταξίδι. Κάτι σαν τον νόμο του Μέρφι , σαν να προκαλούσα την τύχη μου την συγκεκριμένη στιγμή. Μάλλον είναι αυτό που λέμε ότι αν σκέφτεσαι αρνητικά όλα τα κακά της μοίρας έρχονται.

Ένα σφίξιμο στο στομάχι για το τι μπορεί να γίνει και σκέψεις για τα πιο απλά πράγματα ξεπηδάνε όλες μαζί και κοντεύουν να σε τρελάνουν. Πως θα πας τον μικρό στο σχολείο , πως θα κάνεις φαγητό και αν γίνει αυτό, και αν γίνει το άλλο, ποιος θα με βοηθήσει που είμαι μόνη εδώ και διάφορα αλλά τέτοια. Απλά πράγματα που το  μυαλό τα μεγαλοποιεί γιατί έτσι έχει μάθει να λειτουργεί. Το άγχος ξεπηδάει και γίνεται όλο και μεγαλύτερο και μαζί του και η ανασφάλεια. Σαν το ένα μέρος του μυαλού να κατεβάζει ασφάλειες και να μην μπορεί να σκεφτεί λογικά και το άλλο μέρος του μυαλού να έχει επιδοθεί σε ένα όργιο παραγωγής σκέψεων για το ΑΝ  και ΤΙ θα γίνει.

στιγμές ανασφάλειας

Και όμως τα πράγματα είναι πολύ απλά αν σκεφτεί κάποιος λίγο ψύχραιμα. Ένα τηλέφωνο σε κάποιον γνωστό ή να φωνάξεις την γειτόνισσα να σε βοηθήσει. Γιατί εδώ η βοήθεια στον γείτονα είναι δεδομένη. Όχι ότι όλοι βέβαια θα πετάξουν την σκούφια τους να σε βοηθήσουν αλλά και στην χειρότερη και μια φωνή να βάλεις κάποιος θα ακούσει και θα έρθει. Υπάρχει η έννοια για τον γείτονα εδώ , γνωρίζει ο ένας τον άλλον , δεν υπάρχει το απρόσωπο της πόλης. Και πραγματικά όταν η γειτόνισσα μου έμαθε ότι δεν ήμουν καλά και έλειπε ο άντρας μου είχε την έννοια μου όπως χαρακτηριστικά είπε. Ήρθε με είδε και πήρε και και αρκετές φορές τηλέφωνο να δει αν είμαι καλά!

Για μένα ήταν ένα καλό τεστ και μπόρεσα να αντιληφθώ ότι οι περισσότερες ανησυχίες μας πηγάζουν κυρίως από ένα άγχος που στους ρυθμούς της πόλης διογκώνεται. Ανησυχίες που είναι φυσιολογικό να υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους αλλά εξαρτάται πως τις διαχειρίζεται κάποιος. Δυστυχώς οι ανασφάλειες,το άγχος και οι ρυθμοί της πόλης, μου είχαν μάθει να ζω μόνιμα με μια ανησυχία για το τι κακό μπορεί να συμβεί και και τι θα μπορούσα να κάνω. Ένα μόνιμο άγχος που γίνεται δεύτερη φύση και μπορεί να οδηγήσει και σε αγχώδεις διαταραχές.

Το περίεργο είναι πως αυτές  οι μικρές στιγμές ανασφάλειας που είναι φυσιολογικές για όλους μας, μπορεί να καταλήξουν μέσα στην τρέλα στης πόλης σε αγχώδεις ψυχολογικές διαταραχές που θεωρούμε εντελώς φυσιολογικές!

Ακόμα μια απόδειξη για μένα πως ο τρόπος ζωής μου και σκέψης μου μέσα σε ένα μόνιμο άγχος και με μια μόνιμη ανησυχία για όλα ήταν η λάθος κατεύθυνση. Το τελευταίο απλό κατά τα άλλα περιστατικό, μια απλή αρρώστια, με έκανε να καταλάβω πόσο “προβληματική” ήταν η ζωή μου. Άλλωστε και ο οργανισμός μου το είχε πιστοποιήσει αυτό. Αλλά με έκανε να καταλάβω επίσης πως είναι πολύ εύκολο να “ξανακυλήσω” σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής και χωρίς να το αντιληφθώ.

Όπως φαίνεται υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος ακόμα να διανύσω και να πω ότι έχω ξεπεράσει εντελώς τον ξέφρενο ρυθμό και το στρες μέσα στο οποίο ζούσα για χρόνια. Ένα στρες και ένα άγχος που υπάρχει καλά κρυμμένο μέσα μου και απλώς περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία από απλές ανθρώπινες ανησυχίες να γίνει και πάλι μέρος του εαυτού μου.

 

6 Comments

  • Μαρία November 21, 2017 at 2:04 pm

    Γεια σου, Αντιγόνη! Παρακολουθώ το blog σου εδω και λίγο καιρό!
    Καταλαβαίνω την ανασφάλεια που περιγράφεις. Τη νιώθω πολύ συχνά κι εγώ, όταν αρρωσταίνω, όταν ο άντρας μου λείπει μακριά για δουλειά, όταν αρρωσταίνουν τα παιδιά… παρόλο που ζω σε μικρή πόλη κι οι γονείς μου μένουν 1 χιλιόμετρο μακριά. Νομίζω ότι τελικά δεν παίζει τόσο ρόλο το πού ζούμε, αλλά το ότι είμαστε μαμάδες και πρέπει να μεριμνησουμε και για άλλα πλάσματα εκτός από τον εαυτό μας! Και it takes a village για να τα μεγαλώσεις που λένε κι οι φίλοι μας στο Αμέρικα!
    Φιλιά και περαστικά να είναι!
    Μαρία

    Reply
    • Mitsiou Antigoni November 22, 2017 at 10:20 am

      Μου δίνεις μεγάλη χαρά Μαρία μου που με παρακολουθείς άλλωστε η αναγνωρισιμότητα είναι η τροφή των blogger:))
      Ανασφάλειες είναι πολύ φυσικό να έχουμε όλοι μας και ειδικά εμείς οι μαμάδες ακόμα περισσότερο. Το ζητούμενο είναι ΠΩΣ διαχειριζόμαστε τέτοιες καταστάσεις, αν μας γίνεται συνήθεια αυτή η μόνιμη ανησυχία. Και μιλάω εκ πείρας ότι αν κάποιος ζει μόνιμα με μια ανασφάλεια το στρες και το άγχος γίνεται μόνιμο και σε οδηγεί σε άλλες καταστάσεις.Και σίγουρα οι ρυθμοί της πόλης δεν βοηθάνε στο να πάρεις μια “ανάσα” και να αντιμετωπίσεις πιο ψύχραιμα κάποιες καταστάσεις.

      Reply
  • Marianthi || blurpixels November 21, 2017 at 4:17 pm

    Ελπίζω να έγινες καλά… 🙂 Πολύ όμορφο το άρθρο σου & θα συμφωνήσω σε αρκετά σημεία!! xo

    Reply
    • Mitsiou Antigoni November 22, 2017 at 10:24 am

      Σε ευχαριστώ πολύ Μαριάνθη μου. Νομίζω πως οι περισσότεροι πλέον έχουμε να αντιμετωπίσουμε επί της ουσίας τον ίδιο μας τον εαυτό και πως λειτουργούμε στην καθημερινότητά μας.

      Reply
  • Rachil Papadopoulou November 24, 2017 at 10:38 am

    Αντιγόνη σε θαυμάζω, αποτελείς πραγματικά κινητήρια δύναμη για εμένα καθώς έχουμε αποφασίσει να μετακομίσουμε (με τον άντρα μου και τα δύο παιδάκια μας 6 και 3 χρονών) τον Ιούλιο του 2018 σε χωριό στην Κρήτη. Πραγματικά είναι τόσο σημαντικό που μοιράζεσαι μαζί μας όλο αυτό το υλικό, την αλλαγή, την προσαρμογή, τις δυσκολίες που έρχονται και σε ευχαριστώ από καρδιάς. Νομίζω θα ήταν άδικο να περιγράφεις μόνο τα ωραία και να μην εκφράζεις τους προβληματισμούς σου. Έτσι δεν θα προχωρούσες και εσύ προχωράς και κτίζεις μια νέα Αντιγόνη, Μπράβο σου.

    Reply
    • Mitsiou Antigoni November 26, 2017 at 9:24 pm

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια. Σου εύχομαι καταρχήν να σας έρθουν όλα βολικά με την μετακόμισή σας και να ξεκινήσετε μια νέα ζωή όπως την ονειρεύεστε. Για να πω την αλήθεια ίσως επειδή έχω αντιμετωπίσει αρκετά δύσκολες καταστάσεις πλέον όλα μου φαίνονται εύκολα και ίσως προσπερνάω με ευκολία την οποιαδήποτε αντιξοότητα. Μου δίνεις όμως νέες ιδέες για το τι θα μπορούσα να δείξω από την ζωή μου εδώ και σε ευχαριστώ πολύ. Θα χαρώ πραγματικά να έχω νέα σου για την νέα σου ζωή. Σου εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα σε αυτό το νέο σας ξεκίνημα.

      Reply

Leave a Reply

%d bloggers like this: