παιδί και απιχνίδι

Τα παιδία παίζει

Η ευλογία να μένεις στο χωριό. Ηρεμία , ησυχία χαλαροί ρυθμοί. Αλλά το βασικότερο όλων να υπάρχει η δυνατότητα  να μπορεί το παιδί σου να παίζει αμέριμνο και ελεύθερο. Nα παίζει με τους φίλους του έξω στο δρόμο ή στην αλάνα. Όπως κάναμε και εμείς παλιά που αναπολούμε αυτές τις στιγμές.

Δεν θα αρχίσω την φιλολογία για το πόσο σημαντικό είναι το παιχνίδι για τα παιδιά. Αλλά κυρίως πόσο σημαντικό είναι να έχουν την ευκαιρία να παίζουν με άλλα παιδιά, να αλληλεπιδρούν, να καλλιεργούν τις δεξιότητές του και την κοινωνικότητά τους. Και όλα αυτά χωρίς να παίζουν με όλα αυτά τα πολύχρωμα πλαστικά καλούδια που έχουν πλημμυρίσει τα σπίτια μας . Που για να πούμε την αλήθεια τα περισσότερα εξυπηρετούν εμάς τους γονείς ευελπιστώντας ότι το παιδί μας θα παίξει με αυτά και δεν θα θέλει να παίξει με εμάς.

Παιχνίδι ανέμελο χωρίς να είμαστε εμείς πάνω από το κεφάλι τους να τους υποδεικνύουμε πως να παίξουν, τι να πάρουν, τι να παίξουν. Χωρίς να ακούνε συνεχώς αυτή την απίστευτη προστατική των γονιών πρόσεχε, πιάσε, μην σου πέσει , μην χτυπήσεις, μην σε χτυπήσουν και όλα αυτά .

Πριν ένα χρόνο προσωπικά είχα φτάσει να μην έχω όχι απλώς διάθεση να ασχοληθώ με τον μικρό μου αλλά εκνευριζόμουν και αφάνταστα όπως είχα γράψει.

Στο χωριό όμως τα πράγματα ήρθαν πάνω κάτω. Στην αρχή δειλά δειλά γνωριμίες με παιδάκια και σήμερα έχει φτάσει το τζιτζίκι να ντύνεται και να “εξαφανίζεται” από το σπίτι λέγοντας ένα απλό γειά και να βγαίνει για παιχνίδι.

www.mynewfamily.gr

Η μαμά χαλαρή στο σπίτι να κάνει τις δουλειές της ξέροντας ότι δεν υπάρχει κίνδυνος έξω. Αυτοκίνητα δεν περνάνε και όλη η γειτονιά λίγο πολύ έχει το αυτί  και το νου στα παιδιά που παίζουν. Όλα τα παιδιά είναι παιδιά μας. Και επίσης χαλαρή γιατί δεν χρειάζεται να σπάω το κεφάλι μου καθημερινά για το που θα πάμε για να παίξει ο μικρός , ποιον θα συναντήσουμε εκεί ή αν θα υπάρχει κάποιο παιδάκι που να παίξει. Δεν χρειάζεται να ψάξω δραστηριότητες για να εκτονωθεί ο μικρός ή για να τρέξει ελεύθερα. Όλα βρίσκονται κάτω από το σπίτι μας.

Παρατηρώντας το τζιτζίκι μου βλέπω πως έχει γίνει πλέον πολύ κοινωνικός, ευπροσάρμοστος, γνωρίζει πολύ εύκολα άλλα παιδάκια και παίζει μαζί τους. Έχει δημιουργήσει φιλίες με τα παιδιά που παίζει και είναι κομμάτι της καθημερινότητας μας να βγει να παίξει έξω.Γίνεται παρατηρητικός με την φύση και όσα υπάρχουν έξω. Ξεχωρίζει πουλιά, δέντρα και αναζητάει να βρίσκεται έξω από το σπίτι. Ήταν ακόμα ένα στοίχημα για μένα να καταφέρω το τζιτζίκι να απαγκιστρωθεί από εμένα και από το να παίζουμε μαζί.

Εδώ λοιπόν στο χωριό. Η γειτονιά , τα παιδιά της γειτονιάς, οι φίλοι, παιχνίδι ξένοιαστο στην γειτονιά. Έννοιες που όλοι λίγο πολύ τις ξέρουμε και τις έχουμε ζήσει αλλά δυστυχώς μέσα στην πόλη έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Όλοι ως γονείς προσπαθούμε για το καλύτερο για τα παιδιά μας αλλά τελικά αυτό που μετράει είναι κάτι πολύ πιο απλό. Παιχνίδι ανέμελο , με τις παιδικές φωνές και τα γέλια να ακούγονται δυνατά.

Ποιότητα ζωής για όλους μας εδώ στο χωριό αλλά βασικότερο όλων πραγματική ευλογία να μπορεί ένα παιδί να μεγαλώνει με παιχνίδι, ξένοιαστα και έξω στη φύση.

No Comments

Leave a Reply