TERRIBLE THREE ή ΑΛΛΙΩΣ Η ΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ

Λίγο χαμένη από τα ιντερνετικά και πολύ στριμωγμένη ψυχολογικά.

Inventive mommy

Με το τζιτζίκι περνάμε μια τρελή φάση ξεσπασμάτων. Νεύρα, θυμός, άρνηση, φωνές και κλάματα. Terrible three, awful three, η φρίκη της μαμάς ή θα κάνω χαλκομανία το παιδί μου κάπως έτσι είναι η κατάσταση. Έχει υποστεί πλήρη  μετάλλαξη.
Ίσως περνάει μια φάση ηλικιακή που προσπαθεί να επιβληθεί και να περνάει το δικό του αλλά όλα αυτά τα ξεσπάσματα τα βγάζει μόνο στην μαμά. Γιατί στον παιδικό και οπουδήποτε αλλού είναι τύπος και υπογραμμός.

Την μια θέλει να φάει παστίτσιο, την άλλη δεν θέλει αλλά μετά το θέλει ολόκληρο το κομμάτι και μετά  το θέλει κομμένο. Στο λεπτό θέλει να φάει φράουλα και η διάθεση για το τι θέλει να αλλάζει κάθε 3 λεπτά. Και όταν δεν γίνεται όπως ακριβώς το έχει στο μυαλό του χτυπάει , κλαίει και φωνάζει .Μέχρι και καρέκλα αναποδογύρισε. Και φυσικά θέλει να τα κάνει όλα μόνος του ή να τον αφήσω να κάνει μόνος του πράματα που κάνω εγώ από το να ξεκλειδώσει την πόρτα μέχρι να οδηγήσει.Και βέβαια το αποκορύφωμα είναι το βράδυ που δεν θέλει να κοιμηθεί. Ο βραδινός ύπνος αρχίζει και γίνετε μεγάλη πρόκληση!

Το βλέπω ότι έχει φόβο μην με χάσει γιατί ενδιάμεσα είχαμε και άλλες “απώλειες” – η μαμά μου με αλτσχάιμερ σε κλινική και ο μπαμπάς μου έφυγε ταξίδι. Πόσες απώλειες να αντέξει ο καημένος!! Και σίγουρα όλη αυτό επιτείνει την κατάσταση.

Inventive mommyΚαι βέβαια η δική μου η υπομονή εξαντλείται και υψώνω την φωνή δυστυχώς τελευταία αρκετά συχνά. Και τα νεύρα τα δικά μου επίσης παραπαίουν και δεν ξέρω τι να κάνω και πως να χειριστώ την κατάσταση. Όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να κάνω τον Βούδα συνέχεια! Οι ασκήσεις ηρεμίας μου τελείωσαν. Και έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου από τον να μιλάω και να μιλάω, να εξηγώ και να προσπαθώ να μείνω ήρεμη.
Τι μέθοδος Γκάντι, Gordon, μόρντον πόρτον να διαβάζω και προσπαθώ να εφαρμόσω αλλά γιοκ που λένε και στο χωριό μου. Μάλλον επείγει τώρα κάποια μέθοδος για να μένει η μαμά ήρεμη!

Έχω δοκιμάσει να κόβω ” προνόμια ” όπως βόλτες ή να κάνουμε ποδήλατο όταν τσιρίζει ή με χτυπάει αλλά μάλλον δεν πιάνουν και πολύ. Όταν έρχεται η ώρα για να πάμε βόλτα και του εξηγώ γιατί δεν θα πάμε απλώς το αποδέχεται .

Το τελευταίο ξέσπασμα ήταν σήμερα το πρωί που δεν ήθελε να σηκωθεί από το κρεβάτι , δεν ήθελε να φάει και πετούσε τα μαξιλάρια κάτω. Στο τέλος έβαλε τα κλάματα και μου έλεγε ότι δεν ήθελε να πάω στην δουλειά ούτε αυτός σχολείο και να μείνουμε σπίτι μαζί.

Πίστευα ότι θα ήταν καλό να βρω κάποια babysitter να το κρατάει κάποιες φορές όταν έχω να κάνω κάποια δουλειά ή να πάω σε κάποιον γιατρό  για να μην τον σέρνω συνεχώς και τον τρελαίνω και τον βγάζω από την ρουτίνα του. Αλλά μάλλον αυτό το διάστημα δεν μου φαίνεται και πολύ καλή ιδέα.

Ουφ και πάλι ουφ!! Το τζιτζίκι επαναστάτης και η μαμά με το μαλλί όρθιο από την τσίτα.

No Comments

Leave a Reply