Τα Σαββατοκύριακα της μοναξιάς

Μετά τηn κατάρρευση μου- που ελπίζω ότι ήταν ο πάτος – αρχίζω σιγά σιγά να προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου.
Αλλά έχουμε ένα νέο συναίσθημα που χτυπάει την πόρτα. Τόσο μαύρο, τόσο θλιβερό,τόσο πνιχτό – η μοναξιά.
Το λογικό είναι να περιμένεις να έρθει Παρασκευή μεσημέρι να τελειώσεις από την δουλειά για να πας στο σπίτι σου για περάσεις ένα Σαββατοκύριακο χαλαρό.
Εγώ πλέον δεν θέλω .Το είδα αυτό το Σαββατοκύριακο , που ήταν και ο καιρός χάλια , κάτι και ο μικρός λίγο συναχωμένος και μείναμε κλεισμένοι. Κάναμε προπόνηση για τον χειμώνα , για τον πολύ βαρύ χειμώνα που μας περιμένει.
Μέχρι το Σάββατο το μεσημέρι όλα πήγαιναν καλά. Δουλειές στο σπίτι , κάτι τα εβδομαδιαία ψώνια στο σούπερ μάρκετ αλλά μετά……
Μόνη στο σπίτι με ένα παιδί να ζητάει όλη την προσοχή σου, τα κουράγια σου και την διάθεσή σου.Πόσο δύσκολο τελικά είναι! Και μια πέτρα να σου πλακώνει το στήθος.Είμαι μόνη, μόνη , μόνη.Πόσο άσχημο και βαρύ αυτό το συναίσθημα.Πόση πίκρα και μαυρίλα μπορεί να κρύβει η μοναξιά.Και πόσο κουράγιο να έχει κάποιος για να το αντέχει και να κάνει τα στραβά μάτια σε αυτό το συναίσθημα.
Είναι πολύ τραγελαφικό πλέον ότι μου λείπουν απλά πράγματα του άντρα μου.Η μυρωδιά του, η παρουσία του, η μορφή του. Πόσο δεδομένα τα θεωρούμε όλα αυτά τα πολύ απλά πράγματα και δεν δίνουμε σημασία.Ακόμα και όταν κοιμόταν ήξερα ότι ήταν εκεί – υπήρχε.
Τώρα μια μόνιμη κούραση με κατακλύζει και σωματική και ψυχική. Δύναμη,κουράγιο,δύναμη, κουράγιο αυτά λέω συνέχεια μέσα μου αλλά συνεχώς το μάτι στο ρολόι για να περάσει η ώρα, που όμως δεν περνάει εύκολα. Να έρθει το βράδυ γρήγορα να απομονωθώ στο κρεβάτι ,αυτό τίποτα άλλο. Με ένα χαζοκούτι απέναντι μου να μου κάνει συντροφιά. Να αποβλακωθώ για να μην σκέφτομαι. Γίνεται όμως και μην αισθάνομαι?
Αυτή την μαυρίλα την σπάει ο μικρούλης μου με το γέλιο του , τη φωνή του , τα παιχνίδια του.Και όμως πάλι κάτι λείπει. Μου λείπει η συντροφικότητα , η αγκαλιά ακόμα και οι γκρίνιες μας.Κοιτάω τους τοίχους και όλα έχουν κάτι δικό του που άφησε πίσω.Και πόσα είναι αυτά που άφησε!
Αλλά η ώρα δεν περνάει. Λες και το κάνει επίτηδες και περνάει πολύ αργά.
Επιτέλους Κυριακή βράδυ. Να ετοιμαστούμε για την Δευτέρα για τον παιδικό και την δουλειά.
Επιτέλους τελείωσε το Σαββατοκύριακο.Νέα εβδομάδα ξεκινά αλλά στο τέλος της έρχεται πάλι Σαββατοκύριακο με μοναξιά.

No Comments

  • Eleni Bouchli September 17, 2012 at 9:47 pm

    Θέλω να σου γράψω κάτι αλλά δεν ξέρω τι και πώς. Τι να σου πω κουράγιο; Συνέχισε για το παιδί σου; Είναι τρομερή η απώλεια. Θέλω να σου πω ότι θα βρεις τη δύναμη γιατί έτσι πρέπει. Έχεις το παιδί σου και δεν είσαι μόνη. Θα περάσει ο καιρός…δύσκολα αλλά θα περάσει. Το παιδάκι σου να είναι καλά κι εσύ για να το προσέχεις. Η ζωή συνεχίζεται… Καληνύχτα!

    Reply
  • ΟΛΥΜΠΙΑ September 18, 2012 at 9:41 am

    Καλημέρα.Πριν 11 χρόνια, με δυο παιδιά 8 και 5 χρονών έζησα το ιδιο με εσένα.Οχι ξαφνικά,καρκίνος,2 χρόνια μπες βγες στα νοσοκομεία.Να σου πω οτι η μοναξια συνηθίζεται?Ψέματα θα σου πω!Να σου πω πως αν δεν είχα τα παιδιά,εκείνες τις πρώτες βδομάδες,μήνες, νομίζω οτι θα κοθόμουν στην άκρη του καναπέ και θα περίμενα να πεθάνω κι εγω!Περνάει ο καιρός,απλά στην αρχή περνάει, και μετά απο κάποια στιγμή, δεν μπορώ να σου πω πότε,αρχίζεις σιγά σιγά σιγά να ξαναζείς.Κι έρχεται μια στιγμή που μπαίνεις ενας άλλος άνθρωπος στην ζωή σου,οχι για τις ερωτικές ανάγκες σου,αλλά κυρίως για να γεμίσει αυτή ακριβώς την μοναξιά που περιγράφεις,για την συντροφιά.Σε νοιώθω απόλυτα!!!Αν κάτι θελήσεις γράψε μου ή απλά ετσι για να μιλήσεις σε κάποιον που θα σε καταλάβει γιατί τα εχει ζήσει ήδη πριν απο εσένα!!
    olibiomania@yahoo.gr το mail μου Ολυμπία Αδαμ το όνομά μου.

    Reply
  • inventive mommy September 18, 2012 at 11:50 am

    Ολυμπία μου αφού είσαι χρόνια στον αγώνα μπορείς να με καταλάβεις καλύτερα από τον καθένα. Είναι σαν να κοιτάω γύρω μου και να βλέπω μόνο τοίχο. Και αυτή η καθημερινότητα με τσακίζει. Και όταν έρχεται το βράδυ μαζί και μια μαυρίλα πλακώνει.
    Όσο για το κουράγιο Ελένη μου δαγκώνομαι κάθε ώρα για να συνεχίσω.
    Σας ευχαριστώ

    Reply

Leave a Reply

%d bloggers like this: