σχολείο στο χωριό

Το σχολείο στο χωριό

Τα σχολεία ξεκινάνε σε λίγες μέρες και όλοι οι γονείς κυρίως οι μαμάδες ένα άγχος το έχουμε. Ειδικά όσες έχουμε παιδιά τα οποία θα ξεκινήσουμε για πρώτη φορά σχολείο , παιδικό σταθμό , νηπιαγωγείο ή για όσες έχουμε παιδιά που θα ξεκινήσουν το δημοτικό.

Ένα άγχος που ξεκινάει από το άγνωστο , αν μπορούμε να το πούμε έτσι, για το πως θα προσαρμοστεί το παιδί, αν θα ξυπνάει, αν θα τρώει , αν θα μπορέσει να μπει σε πρόγραμμα. Το σχολείο που θα πάει είναι καλό, κάναμε καλή επιλογή; Και φυσικά η μεγάλη αγωνία της μαμάς αν θα τα καταφέρει μόνο του τόσες ώρες μακριά μας.

Ειδικά στο θέμα του σχολείου μπορώ να ομολογήσω ότι εγώ προσωπικά χτυπάω κόκκινο! Αυτό που με ανησυχεί κυρίως εμένα φέτος είναι αν ο δάσκαλος ή η δασκάλα θα έχει διάθεση και την ικανότητα να μάθει, να εξηγήσει , να εκπαιδεύσει. Γιατί δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ικανότητες μην γελιόμαστε!

Οι μεγάλες μου ανησυχίες ήταν κυρίως πέρσι. Ήμασταν σε μια νέα περιοχή χωρίς να ξέρει ο μικρός κάποιο παιδάκι και χωρίς φίλους σε ένα καινούριο σχολικό περιβάλλον. Ο μικρός ήταν συνηθισμένος σε άλλα ωράρια και “ήθη και έθιμα” σχολείου. Το ίδιο και η μαμά. Είχαμε εμπειρία 4 χρόνων σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό όπου εκτός από την δασκάλα μας υπήρχαν όλα τα υλικά που χρειάζεται ένα σχολείο για να λειτουργήσει σωστά όπως και παιδαγωγούς , ψυχολόγους, γυμναστές. Σε άλλο επίπεδο που λέω και εγώ . Μέχρι και αγγλικά και καθηγήτρια μουσικής και θεατρικής αγωγής είχαμε.

Ήρθαμε λοιπόν στο χωριό και εδώ η επιλογή ήταν μονόδρομος , δημόσιο σχολείο.

Στην αρχή διστακτικά και αρκετά καχύποπτα. Πως θα είναι τα παιδιά, πως θα είναι οι δασκάλες; Κάτι σαν πολιτισμικό σοκ  ήταν κυρίως για μένα η επαφή με τον σχολείο. Είπαμε είχαμε συνηθίσει αλλιώς.

Αλλά αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι οι υποδομές είναι λίγο πολύ σχεδόν ίδιες σε όλη την Ελλάδα δηλαδή μικρές αίθουσες και υλικοτεχνικά πρέπει να υποστηρίζουν το σχολείο οι γονείς, κατά τα άλλα συναντήσαμε υπέροχες παιδαγωγούς. Όχι δασκάλες ή νηπιαγωγούς, παιδαγωγούς.

Πέραν όμως από αυτό , άλλωστε είναι και αρκετά υποκειμενικό αν είναι καλός ο δάσκαλος ή όχι , στο χωριό, θέλεις δεν θέλεις “εκτείθεται” η οικογένειά σου και μέσα από το σχολείο. Όλοι γνωρίσουμε ποιος, που και γιατί. Ποιανού παιδί είσαι εσύ, ποια είναι η θεία, τι κάνει ο μπαμπάς, από που είσαι και άλλα τέτοια κοτσομπολίστικα. Σε κάποιους ίσως ξενίζει αυτή η κατάσταση αλλά έτσι είναι εδώ στο χωριό. Η ιδιωτικότητα δεν ισχύει και πολύ. Αυτό βέβαια βοηθάει κιόλας.

Σε αυτές τις “περίεργες ” εποχές που τα μάτια μας πρέπει να είναι όχι απλώς δεκατέσσερα είναι καλό που γνωριζόμαστε μεταξύ μας . Σε μια μικρή κοινωνία  ξέρουμε ο ένας τον άλλον είναι και πιο εύκολο να προλάβουμε “καταστάσεις” ή και να επεμβούμε χωρίς να χανόμαστε στην ανωνυμία.

Όσον αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία; Δεν νομίζω ότι υπάρχει ιδιαίτερη διαφορά αν κάποιο παιδί πηγαίνει σχολείο στο χωριό ή στην πόλη. Δυστυχώς το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν αφήνει και πολλές επιλογές για “παρεκκλίσεις”, για κάτι διαφορετικό. Οπότε είτε στην επαρχία είτε στην πόλη τα ίδια θα μάθουν τα παιδιά μας. Σίγουρα σε ένα ιδιωτικό σχολείο ένα παιδί έχει την δυνατότητα να έρθει σε επαφή με περισσότερες εξωσχολικές δραστηριότητες και να αποκτήσει περισσότερα ερεθίσματα. Και αυτό σκεφτόμουν φέτος και με ενοχλούσε ότι δεν είχα επιλογή σχολείου. Αλλά όπως μου είπε και η νηπιαγωγός μας , τα ερεθίσματα που πρέπει και θέλω να δώσω στο παιδί μου μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να πληρώσουμε ένα σκασμό λεφτά σε ιδιωτικό σχολείο.

Η μοναδική ανησυχία μου φέτος έχει να κάνει μόνο για τον δάσκαλο που θα μας έχει. Εύχομαι να είναι κάποιος με όρεξη για να κάνει τα πρωτάκια να αγαπήσουν το σχολείο και να τους μάθει πως  να διαβάζουν.

Περιμένουμε λοιπόν με αγωνία το χτύπημα του κουδουνιού.

Καλή σχολική χρονιά σε όλους!

 

No Comments

Leave a Reply